Columns

« Ga terug

Commentaar op commentaar.

In NRC 31 maart 2012, Opinie en debat, pagina 2 wordt onder de titel
Nekschoten in Europa de stelling verdedigd:
De doodstraf, ook in het hart van Europa, is schande voor de beschaving.

Het artikel levert zware kritiek op de uitlating van de heer John de Mol, die voor televisie als zijn mening te kennen gaf dat de Amsterdamse zedendelinquent, die nu groot in het nieuws is, voor de doodstraf zou kwalificeren. Het NRC hoofdartikel is  tendentieus omdat het Wit Rusland, een dieptepunt van dictatuur, ten tonele voert als het hart van Europa. Een schep daarbovenop is dat nekschot. Dat is erg goedkoop sentiment opwekken. De stelling: ?De doodstraf hoort in een geciviliseerde samenleving buiten de orde te zijn’ is bepaald open voor debat. Spreken wij nog van een geciviliseerde samenleving of tegenwoordig liever van een weerloze samenleving. Een politieman verkracht en vermoordt een buurmeisje en begraaft het in zijn achtertuin. In goedgekeurde kinderdagverblijven werden baby-tjes en peuters verkracht en daarbij gefilmd. Vrouwenhandel en gedwongen prostitutie zijn aan de orde van de dag. Een nieuw inkomende politicus met een enorme groep enthousiaste volgers en een markante cineast werden doodgeschoten. Her en der schieten mensen met wapenvergunningen in scholen en winkelcentra om zich heen. Wat is het karakter van onze beschaving?

Het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden [1950] luidt in artikel 2,1e  lid:
Het recht van een ieder op leven wordt beschermd door de wet. Niemand mag opzettelijk van het leven worden beroofd, behoudens door de tenuitvoerlegging van een gerechtelijk vonnis wegens een misdrijf waarvoor de wet in de doodstraf voorziet.

Dat verdrag, dat het fundament is van de mensenrechten, luidde zo in 1950. In 1983 is Protocol nr. 6 toegevoegd, waarbij de doodstraf onder alle omstandigheden werd afgeschaft op grond van ?een algemene tendens in de richting van afschaffen van de doodstraf.’ Vager kan bijna niet. Men kan dus nu 69 ongewapende vluchtende doodsbange studenten doodschieten en negen ambtenaren opblazen en daarna de politie bellen, de armen opheffen en rustig in de gevangenis gaan zitten en eisen stellen over je optreden naar buiten. Je kunt je afvragen wat nu die algemene tendens is. In 1983 zou het Noorse bloedbad en het verkrachten van tientallen baby’s in een professionele instelling de verbeelding te boven gaan. Achteraf mag men stellen dat Protocol nr. 6 in 1983 misschien een brug te ver en te vroeg was en in ieder geval nu is achterhaald. Wat bedoelt NRC dan in haar hoofdartikel met de stelling ?hoort buiten de orde te zijn.’ Het Protocol nr. 6 kan en mag worden ingetrokken en de strafwet kan en mag worden aangepast in de zin van het Verdrag, artikel 2, lid 1.
De heer John de Mol was zeker niet buiten de orde maar verwoordde exact wat tegenwoordig in miljoenen harten leeft, dus wat nu de richting van de algemene tendens is. Zijn opmerking werd direct bekrachtigd door een groot en overtuigend applaus. De overgrote meerderheid van de bevolking zal zijn mening delen, namelijk dat op het verkrachten van hulpeloze baby-tjes, het doodschieten van studenten en het opblazen van ambtenaren de doodstraf zou moeten staan. Die doodstraf zou niet uitgevoerd worden door het in het artikel zo listig als argument gebruikte brute nekschot maar door een pijnloze injectie. Het gaat niet om de straf. Het argument is dat wij mensen die dat doen uit de samenleving elimineren. De ouders zullen zich eerder met het verdriet kunnen verzoenen in de wetenschap dat de dader er ook niet meer is. Mensen die misdrijven van deze orde van grootte plegen horen er niet langer te zijn. Ze moeten niet na een kort aantal jaren weer op straat lopen. Het verleden heeft geleerd dat de kans op herhaling bestaat. Bijzonder belastend is de wetenschap voor de ouders van de slachtoffers dat de dader weer vrij is. Iemand die anderen onzegbaar leed toebrengt heeft zijn aanspraak op leven verloren. Dat is dan nu misschien de algemene tendens. Wat buiten de orde zou moeten zijn is het criminele gedrag dat door een kleine groep wordt vertoond en waar de hele samenleving onder gebukt gaat. De maatschappij verlamt zichzelf door slogans uit het verleden, die hun geldigheid verloren hebben, in de courant groot naar voren te brengen.

Mr. H. W. Ten Holter
Dordrecht

Harry Tenholter